Μαρία Φαραντούρη

 

Η Μαρία Φαραντούρη γεννήθηκε στην Αθήνα και έγινε γνωστή σε όλον τον κόσμο ως «ιδεώδης ερμηνεύτρια» του Μίκη Θεοδωράκη, παίζοντας, συγχρόνως, σπουδαίο ρόλο στο κίνημα για την αναβίωση της ελληνικής μουσικής. Θεωρείται η πιο αυθεντική έκφραση του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού. Η πλούσια κοντράλτο φωνή της με την τεράστια γκάμα και τη μελωδική ποιότητα σε συνδυασμό με την εξαιρετική δραματική της έκφραση, αποτελούν τα κύρια χαρακτηριστικά της τέχνης της.

Το 1967 εγκαταλείπει την Ελλάδα και αγωνίζεται ενάντια στη χούντα των συνταγματαρχών, δίνοντας χιλιάδες συναυλίες σε ολόκληρο τον κόσμο και στα μεγαλύτερα θέατρα. Παντού οι κριτικές είναι ενθουσιώδεις. Η “Guardian” γράφει: «Μοναδική, η φωνή της είναι ένα δώρο των Θεών του Ολύμπου», ενώ ο μουσικοκριτικός της “Monde” τη χαρακτηρίζει “Τζόαν Μπαέζ της Μεσογείου”.

Ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Μιττεράν στο βιβλίο του “Η Μέλισσα και ο Αρχιτέκτονας” σημειώνει μεταξύ άλλων: “Η Μαρία για μένα είναι η Ελλάδα. Ετσι φανταζόμουν την Ηρα, δυνατή, αγνή και άγρυπνη. Δεν θυμάμαι να συνάντησα άλλον καλλιτέχνη που να μου έδωσε σε τέτοιο σημείο την αίσθηση του θείου.”

Μερικές από τις μεγαλύτερες ερμηνείες της σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη είναι το “Canto General” σε ποίηση Pablo Neruda, του οποίου τις πρόβες παρακολούθησε ο ίδιος ο ποιητής, το “Romancero Gitano” σε ποίηση F.G.Lorca, το οποίο ηχογράφησε και με τον διεθνούς φήμης κιθαρίστα John Williams, η «Κατάσταση Πολιορκίας», το «Πνευματικό Εμβατήριο» και η «Μπαλλάντα του Μαουτχάουζεν», που παρουσίασε τον Αύγουστο του ’91 στο Ηρώδειο με τη Φιλαρμονική του Ισραήλ, υπό τη διεύθυνση του μεγάλου μαέστρου Zubin Mehta. Η Μαρία ερμήνευσε επίσης κύκλους τραγουδιών που έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις ειδικά για τη φωνή της, όπως «Τα Παράλογα» και η «Σκοτεινή Μητέρα» σε ποίηση Νίκου Γκάτσου και η «Εποχή της Μελισσάνθης» σε ποίηση του ίδιου του συνθέτη.

Το διεθνές της ρεπερτόριο περιλαμβάνει τραγούδια του Μπέρτολντ Μπρέχτ, του Τούρκου συνθέτη Zulfu Livaneli, του Lucio Dalla καθώς και τα LP «Τραγούδια Διαμαρτυρίας» (Χρυσός Δίσκος το 1977) και «17 Τραγούδια» (μεταξύ των οποίων και τρία τραγούδια του Βαγγέλη Παπαθανασίου ειδικά γι’ αυτήν), τα οποία της ενορχήστρωσε ο Κουβανός συνθέτης Leo Brouwer.

Τον Ιανουάριο του 2004 κυκλοφορεί το MOSAIC (LIBRA MUSIC) ένα μουσικό ψηφιδωτό με τραγούδια από την Αρμενία, το Ισραήλ, την Τουρκία, την Αγγλία και φυσικά την Ελλάδα. Λυρική και απέριττη η Φαραντούρη, ερμηνεύει τραγούδια ενός είδους στο οποίο δεν την είχαμε συνηθίσει, αυτού της world μουσικής, και φανερώνει την εξαίρετη ικανότητά της να κινείται σε διάφορα μουσικά ρεύματα.

Μερικά από τα τελευταία της CD είναι: “Ένας αιώνας ελληνικό τραγούδι” - ζωντανή ηχογράφηση στο Ηρώδειο, που έγινε χρυσός δίσκος μόλις έναν μήνα από την κυκλοφορία του, «Του φεγγαριού τα πάθη» - αφιέρωμα στον Λόρκα, που περιλαμβάνει και τα “Canciones Populares”, “Mosaic” – ethnic ρεπερτόριο από τον χώρο της Μεσογείου, ένα κοινό cd με τον διακεκριμένο πιανίστα Γιάννη Βακαρέλη σε ρεπερτόριο Θεοδωράκη / Χατζιδάκι, «Η μνήμη του νερού» σε μουσική του Ζυλφύ Λιβανελί.

Η Μαρία Φαραντούρη, αποδεχόμενη την πρόταση του ιστορικού ηγέτη του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου, διετέλεσε βουλευτής Επικρατείας του Κινήματος κατά τη βουλευτική περίοδο 1989-1993.

Στις 23 Σεπτεμβρίου 2004, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος επιβράβευσε την προσφορά της Μαρίας Φαραντούρη στο ελληνικό τραγούδι, απονέμοντας της τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος.